De terugreis

Oke even wat tijd op Atlanta en dus maar even weer een blog bijwerken. De I/O is dus inmiddels over en eigenlijk de hele trip ook. Zaterdag afscheid genomen van Michel (collega van e-office) die ging toen al weg dan ben je nog maar met z'n tweeën over. Tja wat doe je dan in die laatste dagen. Toch nog maar even weer de stad door struinen. Het was behoorlijk mistig zelfs zo mistig dat de brug niet meer zichtbaar was. Op zich best wel een gaaf gezicht vooral als je dan ook nog alcatraz op een witte achtergrond hebt. We hadden toevallig weer eens mazzel want in de stad zelf was het helemaal niet bewolkt. Maar ja met veel zon en een beetje wind ben je ook al snel weer verbrand. Net nu ik weer velletjes kon gaan krabben. Met dat rondlopen gaat zo'n dag nog wel erg snel voorbij en voor je het weet is het zondag. Dus gisterochtend afscheid genomen van Stefan en zelf nog maar even opzoek naar de painted ladies. Jammer genoeg heb ik ze niet gevonden was nog een heel stuk verder lopen maar wel genoeg mooie huizen gezien. Nog even snel een nieuw t-shirt Rond een uur of vier zelf maar eens naar het vliegveld gegaan. De koffer maar gelijk laten door labellen naar Dusseldorf zodat ik hem in Atlanta niet hoef op te halen en dit keer hem toch maar even op slot gedaan. Er zit nu wel iets meer waardevol spul in dan op de heenweg. Maar goed zit nu dus op Atlanta en het meest vreemde is dat ik nu zonder door een extra security check gewoon kon doorlopen naar de gate. Voor de rest was het wel een redelijke vlucht het nadeel alleen is dat ik maar 3 uur slaap heb gehad dus ik ben nu al redelijk gaar. Goed maar kijken hoe het straks gaat hopelijk wel iets beter. Dan zit je een beetje een tv serie te kijken vanaf de mac en zie je vanuit een ooghoek wat mensen weglopen, beter gezegd het werd opeens leeg. Dus oortjes uit en krijg je nog net zesentwintig mee. Blijkt dat die aardige mensen even snel de gate hebben gewisseld, dus op zoek naar gate zesentwintig en daar weer verder kijken. Op de laatste vlucht gelukkig wat extra beenruimte. Gevalletje niemand naast mij dus mooi verspreidt over twee stoelen. Jammer genoeg maar ongeveer 1 a 2 uur geslapen dus dat is maar max 5 uur verspreidt over twee nachten veel te weinig natuurlijk. Goed dat halen we morgen wel weer in. Na een lange vlucht eindelijk op Dusseldorf aangekomen. Overal snel door heen en opzoek naar de trein. Ik loop heel braaf richting S1 beetje worstelen met de poortjes waarbij ik in het Duits wordt aangesproken dat het niet de bedoeling is om met de koffer de roltrap op te gaan. Oke dan niet dus ik loop weer terug en denk nog even snel kijken welk perron ik moet hebben. Juist trein S11 niet S1 oké weer opnieuw zoeken, blijkt dat ding aan de andere kant van de aankomst hal te staan. Al met al nog een uur over. Het treinen ging zeer voorspoedig nog een Russische dame, een Mexicaanse dame en een andere (waarvan ik het land niet weet) heer geholpen. Uiteindelijk om goed 13:00 uur in Almelo aangekomen.

De brug naar alcatraz

Dit korte bericht had ik eigenlijk gister moeten plaatsen maar ik had iets te veel speelgoed dus daar ben ik niet aan toegekomen hierbij als nog het bericht van dinsdag. De berichten van gister, vandaag en waarschijnlijk ook van morgen hebben een iets te hoog nerd gehalte om hier te plaatsen :).

Vandaag maar eens een fietsje gehuurd. Ik was van plan om even snel naar de andere kant van de  brug te fietsen en vervolgens weer terug te gaan. Iets wat ik ook uiteindelijk gedaan heb, maar eerst weer eens op jacht naar ontbijt. Dit keer onder de westfield, maar wel weer een jamba juice. Ik moest zeggen het smaakte goed. Daarna even weer naar beneden gelopen toen ik uiteindelijk aankwam bij de fiets verhuur was het inmiddels 11u en om 3u moet ik bij de alcatraz tour zijn. Dus weer eens een beetje krap. Op zich was het een leuke fietstocht met wat heuvels en lange afdalingen. Het geval wil toen ik aan de andere kant aan kwam bij het plaatsje was het net na eenen en had dus net de laatste veerboot gemist voor 3 u. Dus dat werd weer terug fietsen. Uiteindelijk kwam ik om ongeveer 2u aan bij de verhuur en was om goed half 3 bij de veerboot voor alcatraz. Dat was weer een hele indrukwekkende ervaring (vandaar dat dit bericht ook kort is). Uiteindelijk tot 5 uur daar gebleven en toen weer terug gegaan naar het hotel om Stefan en Michel te ontmoeten voor het eten. Toen ik in de hotel kamer was en in de spiegel keek kwam ik erachter dat ik ook weer eens wat vergeten was. Zonnebrand oftewel weer eens lekker rood. Na even een snelle douche weer opzoek naar die twee. Kom ik net uit de lift zie ik Stefan bijna in de lift stappen, gevalletje precies op tijd. Na even gewacht te hebben op Michel opzoek naar het eten. Uiteindelijk een lekker obscuur tentje gevonden waar het goed eten was.

San Francisco

Heb net even snel een paar foto's online gezet. Deze zijn nog niet bewerkt dus de kwaliteit kan af en toe tegenvallen maar dat komt wel goed wanneer ik weer thuis ben :).

San Francisco

Ik ben wel blij dat ik een paar wandelschoenen heb meegenomen. Gister dus dat hele stuk gelopen naar pier 39 helemaal geen last. Nu net even een klein stukje gelopen naar Macy's, kreeg ik weer last van de wreef. Kortom ik ben maar wat blij met die schoenen. Trouwens het schijnt hier normaal te zijn dat de winkels laat open gaan. Tien uur pas. Ik dacht ik loop om negen uur naar Macy's zijn ze wel op en ga even snel ontbijt halen. Nee hoor tien uur pas dus maar even rond gelopen kom ik een Bio tegen. Hmm klinkt goed jammer genoeg accepteerden ze alleen creditcards dus heb ik nog niks aan het contante geld gehad. Goed voor school zijn de plannen in een keer veranderd dus ik heb wat meer tijd om mijn verslag te maken. Het heeft alleen wel 1 klein nadeel ik heb niet zoveel om te laten zien dus dat wordt wel wat meer werk. De shader(s) nog maar even afschrijven. Goed maar nu ik wat meer tijd heb wordt het toch tijd om de stad onveilig te maken. Dit keer wel de wandelschoenen aan :). Het is hier wel weer wennen aan die rechte straten. Denk je dat je goed loopt blijkt dat je een heel klein ietsiepietsie stukje om loopt en kun je dus weer terug. Ach ja zo maak je nog weer eens wat mee. Maar goed ik heb nu dus het moscone center voor morgen ook gezien, en het blijkt een heel stuk dichter bij het hotel te zijn dan ik had gedacht. Trouwens ook wat bleek op de heenweg er naar toe. Heen: +/- 1 uur terug: +/- 5 minuten, het is waarschijnlijk iets overdreven maar ik denk dat ik aardig in de buurt zit. Ze waren al druk bezig met het opzetten van al het spul dus maar even snel door de ruit een paar foto's gemaakt wel met een kleine reflectie natuurlijk. Wat mij tot nu toe wel is opgevallen is dat ze ook hier van die mooie versiering hebben bij elke kruispunt. In Frankrijk zijn het van die groene en rode lampjes, hier een rode hand en een wit poppetje dat de spagaat wil doen. Heel af en toe is er ook nog een teller bij dat aftelt maar wat dat nu weer betekend… Best lastig nog het vinden van een cardreader in zo'n grootte stad. Waar je bij ons soms struikelt over de elektronica winkels moet je ze hier soms echt zoeken. Net nog even heel snel door Macy's heen gelopen ik dacht eigenlijk dat ze daar wel genoeg elektronica hadden maar helaas alleen maar kleding. Goed toch maar even de Jamba Juice opgezocht (niet verwarren met Jaba daar wil je geen Juice van :)), het heeft wat weg van de Australische ach hoe heet die keten ook al weer. Alleen hier hebben ze wel fatsoenlijke bekers en niet van die piepschuimen dingen. Maar even een sinaasappel ding besteld, smaakte best wel goed. In Macey's zit ook nog een cheesecake factory, ik heb alleen Penny nog niet gezien. Ok verder opzoek naar de cardreader. Ik moest toch die emmer opdrinken dus maar even marketstreet afgelopen. Uiteindelijk zag ik aan de overkant een RadioShack. Nu weet ik dat die nog wel veel elektronica hebben dus nadat ik de emmer leeg had daar maar even heen gelopen. Ondertussen kwam ik ook nog een paar politie agenten op motoren tegen. Op zich niet zo bijzonder totdat ze al het verkeer tegen houden omdat er 3 bussen matrozen aankomen. Later nog een keer weer alleen nu zaten er wat hoge omes in. Na even te googlen Boost Juice dat was de zaak in Melbourne die ik bedoelde. Na even een beetje te hebben uitgerust op de kamer maar weer eens op pad. Op zoek naar het beroemdste stukje Lombard street. Na heel veel steile straten te hebben gehad vond ik eindelijk het bochtige stukje. Ik moet eerlijk zeggen nooit geweten dat hier zulke steile straten waren. Het type waarbij je bijna buiten adem boven aankomt. Na dat te hebben overleefd maar eens een poging gedaan om naar de Golden Gate Bridge te lopen. Jammer genoeg ligt dat domme ding toch nog iets verder weg dan ik had verwacht. Na meer dan een uur te hebben gelopen heb ik het maar opgegeven. Toch nog wel een aardig eindje gekomen maar ja dan krijg je trek en moet je nog dat hele eind terug. Wat me wel weer opviel is dat rond 7 uur het meeste volk begint met "sporten", en dat bijna alle mensen die aan de kust wonen gaat rennen. Op de terugweg langs een Italiaans restaurant gelopen en daar dus maar even wat gaan eten. Dit smaakte wel weer een heel erg lekker, surf & turf met volgens mij redelijk verse schrimps. Op de terugweg naar het hotel nog even weer langs de familie van Mozart gelopen, het was nog licht dus dat levert wel weer wat betere foto's op. Zal morgenvroeg wel eens een poging doen om wat op het net te zetten.

De vlucht naar San Francisco

Dusseldorf - Atlanta.

Vanmorgen was het dus zover. Hoewel mijn horloge nu zegt dat ik nog maar 10 wakker ben voelt dat toch wel heel wat langer. Op dit moment zit ik in atlanta te wachten tot ik weer het vliegtuig in kan. Het zal nog wel even duren maar goed. Vanmorgen om ongeveer half 5 vertrokken en iets na zessen al in Dusseldorf. Dit keer wel iets langer gewacht voordat ik helemaal doorliep tot aan de gate maar het vreemde is dat dit keer er ook geen laatste check was. Pas bij de gate werd de boarding pass weer gecontroleerd. Ook wel vreemd was dat ik nu moest op letten of ik werd omgeroepen want pas aan de gate kreeg ik mijn stoelnummer te horen. Jammer genoeg heb ik in het vliegtuig niet heel erg veel geslapen maar goed niks aan te doen. Die 747's zijn wel wat beter uitgerust dan die 767 waar ik nu inzat. Denk maar aan die Amerikaanse films van vroeger waar een film werd afgespeeld op een groot doek nu was dat dus op een paar kleine schermpjes en maar 1 film voor het hele vliegtuig (gelukkig werd die niet constant herhaalt). Hier aangekomen had ik al gelijk de goede customs dame en liet gelijk een goede indruk achter. Zag namelijk dat iemand anders de piloot riep en attendeerde de piloot daar dus op waardoor ik niet meer op de customs dame lette. Daarna maakt ik ook nog de fout dat ik zei dat ik een student ben terwijl ik hier echt voor business ben. Ach ja maar snel even uitgelegd en ook wanneer ik weer vertrok. Haar ook maar even verblijdt met het bericht dat ik hier op de terugweg weer doorheen kwam. Nu zo wel even kijken hoe dat met die boarding pass gaat want die van mij is nog niet omgezet. Voor de rest ging het allemaal heel erg voorspoedig. Heb gelijk ook maar even het eerste groene geld gehaald bij een lokale collecte automaat. Maar de eerste indruk is dat het wel een aardig volkje is die Amerikanen.

Atlanta - San Francisco 

Dus nu de tweede vlucht van de dag. Schijnbaar hebben ze hier meer geautomatiseerd dan bij ons. hier hoef je zelfs de klep van de prullenbak niet meer los te trekken. Maar even nog wat meer over het vliegveld. Op zich is het een heel groot maar duidelijk vliegveld. Wat wel leuk is, is dat alle terminals zo ongeveer op zichzelf staan. Ze worden onderling verbonden door een metro achtig-ding. De terminals zelf zijn dan weer niet zo heel erg bijzonder maar goed daar gaan we het wel op de terugweg weer over hebben. Het omzetten van de boarding pass was snel gedaan. Gewoon gevraagd van zou je mij even mijn stoel nummer kunnen zeggen, en ze pakten het ding al direct van me af. Zo, omgezet naar een boarding pass. Het vliegtuig was weer een kippenhok. We werden zo op mekaar gepropt dat ik geen eens fatsoenlijke beenruimte had. Dus dat liever nooit weer maar goed het zal nog wel weer een keertje moeten. Tijdens de vlucht nog even een keertje weggedut, maar dat kan ook niet anders toen was ik bijna 24 uur wakker met maar slaap van 5 uur van de vorige nacht. Jammer genoeg kun je geen films kijken want dat kost net als bij virgin blue in Australië geld. Dus eerst maar wat gelezen en vervolgens nog even tv gekeken. Wat me wel op viel bij vertrek is dat je ook nog een praatje krijgt van de eigenaar van het zootje. Ach zal die man ook wel leuk vinden. Goed op San Francisco bijna direct een taxi in gesprongen, ik hoefde dit keer niet door de douane en dergelijk dus dat scheelde al weer. Een hele aardige taxichauffeur die me al een paar dingen vertelde over de stad waar ik het beste heen kon gaan en dergelijk. Maar wel vreemd dat hij me aanraadde om of de bus of een taxi te nemen. O ja nu weet ik ook weer wat ik nog wilde zeggen over Atlanta toen ik daar zat te wachten en de aankondiging afluisterde van de passagiers van een vlucht voor mij. Werden ook een paar militairen omgeroepen die schijnbaar ook de vlucht namen. Of we maar even een applaus wilden geven voor hun, op zich best netjes gebeurt bij ons niet meer. Het hotel op zich is echt super netjes en redelijk luxe, mooie ruime kamers en een man die je bij de deur staat op te wachten. Met het inchecken ging alles goed ze hadden de hint wel opgevat, dat iemand anders de kamer zou bezoeken. Nadat ik m'n koffer had uitgepakt maar eens even San Francisco onveilig gemaakt. Ben even snel naar Pier 39 gelopen. Let wel even snel, want er zitten wat heuveltjes in de wel maar ach gewoon doorlopen. Even een eerste blik geworpen over de baai en het ziet er wel gaaf uit zo met die brug. De foto's laten alleen nog even op zich wachten want ik ben weer eens de kabels vergeten :P. Ook nog even de zeeleeuwen gezien, Ik stond nog even foto's te maken van de brug en alcatraz hoor ik opeens Mozart op de achtergrond dus ik had al zoiets van wat doet die nou weer hier. Bleken het gelukkig een paar zeeleeuwen te zijn. Maar goed dat was het zo ongeveer voor gister. Nu is het inmiddels half 7 's ochtends en stop ik er mee. Oja voor ik het vergeet ik zet wel de foto's op facebook. Dat wil misschien wel met de telefoon.

Een weekendje Brest

Het is inmiddels al weer een paar weken geleden maar ik vond opeens weer het bericht over Brest.

Geen bekenden maar toch gezellig,

Na een lange en enerverende reis eindelijke aangekomen te zijn in Brest, blijkt dat er toch meer is veranderd dan ik eerst had gedacht. Tuurlijk het is bijna acht jaar geleden dat ik er voor het eerst en gelijk ook voor het laatst ben geweest maar dan nog. Maar eerst even over de reis er heen. Een maand geleden kreeg ik van mijn hospita het bericht dat haar gezondheid langzaam achteruit ging oftewel het ging niet meer zo goed met haar, en ze wou mij nog wel graag eens weer zien. Dus ik dacht ik doe eens gek heb toch een auto dus waarom niet. Toegegeven tot op de dag van aankomst sterker nog tot op het moment van aankomst heb ik mijn twijfels over mijn beslissing maar nu ik er eenmaal zit kan ik niet meer terug en dat is maar goed ook. Maar goed terugkomend op de reis. De weg er naar toe is best te doen zolang je maar voldoende pauzes neemt en dat heb ik gedaan. Gemiddeld heb ik elk anderhalf uur wel even gestopt, of om te tanken of gewoon om even de benen te strekken alleen het laatste stuk van 200 kilometer heb ik aan een stuk doorgereden. Dat was gelijk ook het langste en meest saaie stuk. Onderweg werd ik wel goed wakker gehouden door de navigatie want die viel elke keer van mijn ruit af en als dat nog niet genoeg was zag ik op een gegeven moment ook nog een vrouwtjes ree oversteken, dit is dus de snelweg waar ik met 130 km per uur overheen tuf. Eenmaal aangekomen in Brest blijkt dat ze het hele centrum op de schop hebben gegooid. Wat ik van vroeger kende als de rue de Siam bestaat niet meer. Je kunt er niet meer met de auto overheen. Toen ik eenmaal was ingecheckt in het hotel gelijk maar even de auto verplaatst naar de ondergrondse parking van het hotel. Daar staat hij toch wat beter en veiliger. Na even Brest opnieuw te hebben ontdekt en me letterlijk een blaar te hebben gelopen, maar eens evenweer opzoek gegaan naar wat te eten. Het restaurant waar we vroeger elk weekend aten bestaat dus ook niet meer. Er is dus wel heel erg veel veranderd in die 8 jaar, maar gelukkig veranderen sommige dingen nooit. Zo liep ik dus ook langs het bedrijf waar ik toen heb gewerkt, ik kijk naar binnen en jawel de baas van toen zit er nog steeds. 's Avonds eerst even bij pizza pietro gegeten en vervolgens naar thé dublinners. De oude baas is er niet meer dus hier ook een nieuwe club. Met hem is trouwens wel de ongedwongen sfeer gegaan maar het is nog steeds gezellig.

Thuis bij …

De reden van het eigenlijke bezoek. Het huis is nog niks veranderd maar de bewoonster is wat ouder geworden. Toen ik eraan kwam en aanbelde zag ik opeens een paar ogen mij vanuit de keuken aanstaren. Omdat ik al het vermoeden had dat ze me niet zou herkennen had ik de foto en de brieven van toen maar meegenomen. Uiteindelijk haar kunnen overtuigen dat ik het ben, oude mensen zijn vaak eigenwijs, dus eindelijk binnengelaten. Even een uurtje met haar gepraat waarin ik er ben achtergekomen dat zij zich nog alles goed herinnert van die periode alleen ze wist niet meer dat het al acht jaar geleden is. Dus dat wordt dan vanmiddag ook nog wel weer een leuke. Iemand anders misschien nog even overtuigen (mijn vroegere baas). Ook hoorde ik dat de gehele familie Kerneis of Kelernaz van mijn bestaan af weet. Het zou namelijk elke jaar gaan van heeft Teun al weer een brief gestuurd? Jammer genoeg waren enkele van haar kinderen net weg maar goed die hebben pech gehad. Ze vond het heel mooi en was heel blij met de rozijnenwegge die ik haar heb meegenomen. Daarna nog even weer Brest onveilig gemaakt. Voordat ik naar madame Kerneis ging had ik al een cache gevonden (ja ik ben er ook één van die club), en toen ik nog een beetje rond liep viel mij een jongen op die met zijn telefoon in de hand rondliep. Op zich is niet zo bijzonder ware het niet dat het leek als of hij de telefoon aan het volgen was. Nu moet je één ding nooit bij mij doen en dat is dit dus. Er gingen bij mij alle alarm bellen rinkelen met dit is een geocacher. 's Middags nadat ik van madam Kerneis terugging naar Brest dacht ik nog even 1 cache te zoeken ware het niet dat ik dezelfde man weer tegen kwam. In dit geval wist ik waar de cache ruwweg zou liggen. Dus ik bleef even op een afstandje totdat ik hem helemaal niet meer zag. Hij heeft hem dus mooi voor mij gevonden. Na een beetje te zijn rond gedoold kwam ik hem weer tegen zelfde techniek dus weer even wachten alleen nu totdat hij helemaal uit het zicht was, en jawel hoor schijnbaar een multi opgelost zonder enige moeite. Later nog even weer opnieuw naar Micro Ouest, maar helaas het schijnt dat ze op zaterdag tegenwoordig dicht zijn. Goed pech hebben dus en jammer want ik had graag haar wel eens weerwillen zien. Dan maar even naar Espace de Jaures, om te kijken wat voor bekends daar nog is. De kapper gevonden waar ik 8 jaar geleden m'n haar heb laten knippen en nog even de fnac bekeken. O ja ik bedenk me net madame Kerneis had het er ook over dat ze nog een zuster had die was inmiddels 103 jaar oud. Dit keer wel even een beter restaurant opgezocht dan gister. Alleen hier is één klein probleem, zo gauw als de winkels sluiten gaan de restaurants op of tenminste zo lijkt het. Ik wou namelijk eten om iets voor zeven, dus het eerste restaurant waar ik binnen liep zei tegen mij dat ze niet eerder open waren dan 7 uur numero twee idem. Dus dan nog maar even naar de haven. Goed numero twee is het dus uiteindelijk geworden omdat de eerste mij een beetje onvriendelijk de zaak uitzette. Alsof ik geen Frans begrijp het spreken is misschien slecht maar het begrijpen is goed. Dus even heerlijk gegeten wel iets duurder dan gister maar de kwaliteit was er ook naar. 's Avonds nog even weer naar the dublinners geweest, niet de monkeyshoulder geprobeerd maar de midleton. Heb toch nog altijd liever de ierse whisky, dus de Midleton. Het was weer gezellig en heb al gemerkt dat wanneer je aan de bar zit je gelijk tot de vaste kliek behoort. Jammer genoeg moet ik weer veel te snel weg, zou hier graag nog eens langer blijven leer ik ook gelijk weer Frans spreken.