Geen bekenden maar toch gezellig,
Na een lange en enerverende reis eindelijke aangekomen te zijn in Brest, blijkt dat er toch meer is veranderd dan ik eerst had gedacht. Tuurlijk het is bijna acht jaar geleden dat ik er voor het eerst en gelijk ook voor het laatst ben geweest maar dan nog. Maar eerst even over de reis er heen. Een maand geleden kreeg ik van mijn hospita het bericht dat haar gezondheid langzaam achteruit ging oftewel het ging niet meer zo goed met haar, en ze wou mij nog wel graag eens weer zien. Dus ik dacht ik doe eens gek heb toch een auto dus waarom niet. Toegegeven tot op de dag van aankomst sterker nog tot op het moment van aankomst heb ik mijn twijfels over mijn beslissing maar nu ik er eenmaal zit kan ik niet meer terug en dat is maar goed ook. Maar goed terugkomend op de reis. De weg er naar toe is best te doen zolang je maar voldoende pauzes neemt en dat heb ik gedaan. Gemiddeld heb ik elk anderhalf uur wel even gestopt, of om te tanken of gewoon om even de benen te strekken alleen het laatste stuk van 200 kilometer heb ik aan een stuk doorgereden. Dat was gelijk ook het langste en meest saaie stuk. Onderweg werd ik wel goed wakker gehouden door de navigatie want die viel elke keer van mijn ruit af en als dat nog niet genoeg was zag ik op een gegeven moment ook nog een vrouwtjes ree oversteken, dit is dus de snelweg waar ik met 130 km per uur overheen tuf. Eenmaal aangekomen in Brest blijkt dat ze het hele centrum op de schop hebben gegooid. Wat ik van vroeger kende als de rue de Siam bestaat niet meer. Je kunt er niet meer met de auto overheen. Toen ik eenmaal was ingecheckt in het hotel gelijk maar even de auto verplaatst naar de ondergrondse parking van het hotel. Daar staat hij toch wat beter en veiliger. Na even Brest opnieuw te hebben ontdekt en me letterlijk een blaar te hebben gelopen, maar eens evenweer opzoek gegaan naar wat te eten. Het restaurant waar we vroeger elk weekend aten bestaat dus ook niet meer. Er is dus wel heel erg veel veranderd in die 8 jaar, maar gelukkig veranderen sommige dingen nooit. Zo liep ik dus ook langs het bedrijf waar ik toen heb gewerkt, ik kijk naar binnen en jawel de baas van toen zit er nog steeds. 's Avonds eerst even bij pizza pietro gegeten en vervolgens naar thé dublinners. De oude baas is er niet meer dus hier ook een nieuwe club. Met hem is trouwens wel de ongedwongen sfeer gegaan maar het is nog steeds gezellig.
Thuis bij …
De reden van het eigenlijke bezoek. Het huis is nog niks veranderd maar de bewoonster is wat ouder geworden. Toen ik eraan kwam en aanbelde zag ik opeens een paar ogen mij vanuit de keuken aanstaren. Omdat ik al het vermoeden had dat ze me niet zou herkennen had ik de foto en de brieven van toen maar meegenomen. Uiteindelijk haar kunnen overtuigen dat ik het ben, oude mensen zijn vaak eigenwijs, dus eindelijk binnengelaten. Even een uurtje met haar gepraat waarin ik er ben achtergekomen dat zij zich nog alles goed herinnert van die periode alleen ze wist niet meer dat het al acht jaar geleden is. Dus dat wordt dan vanmiddag ook nog wel weer een leuke. Iemand anders misschien nog even overtuigen (mijn vroegere baas). Ook hoorde ik dat de gehele familie Kerneis of Kelernaz van mijn bestaan af weet. Het zou namelijk elke jaar gaan van heeft Teun al weer een brief gestuurd? Jammer genoeg waren enkele van haar kinderen net weg maar goed die hebben pech gehad. Ze vond het heel mooi en was heel blij met de rozijnenwegge die ik haar heb meegenomen. Daarna nog even weer Brest onveilig gemaakt. Voordat ik naar madame Kerneis ging had ik al een cache gevonden (ja ik ben er ook één van die club), en toen ik nog een beetje rond liep viel mij een jongen op die met zijn telefoon in de hand rondliep. Op zich is niet zo bijzonder ware het niet dat het leek als of hij de telefoon aan het volgen was. Nu moet je één ding nooit bij mij doen en dat is dit dus. Er gingen bij mij alle alarm bellen rinkelen met dit is een geocacher. 's Middags nadat ik van madam Kerneis terugging naar Brest dacht ik nog even 1 cache te zoeken ware het niet dat ik dezelfde man weer tegen kwam. In dit geval wist ik waar de cache ruwweg zou liggen. Dus ik bleef even op een afstandje totdat ik hem helemaal niet meer zag. Hij heeft hem dus mooi voor mij gevonden. Na een beetje te zijn rond gedoold kwam ik hem weer tegen zelfde techniek dus weer even wachten alleen nu totdat hij helemaal uit het zicht was, en jawel hoor schijnbaar een multi opgelost zonder enige moeite. Later nog even weer opnieuw naar Micro Ouest, maar helaas het schijnt dat ze op zaterdag tegenwoordig dicht zijn. Goed pech hebben dus en jammer want ik had graag haar wel eens weerwillen zien. Dan maar even naar Espace de Jaures, om te kijken wat voor bekends daar nog is. De kapper gevonden waar ik 8 jaar geleden m'n haar heb laten knippen en nog even de fnac bekeken. O ja ik bedenk me net madame Kerneis had het er ook over dat ze nog een zuster had die was inmiddels 103 jaar oud. Dit keer wel even een beter restaurant opgezocht dan gister. Alleen hier is één klein probleem, zo gauw als de winkels sluiten gaan de restaurants op of tenminste zo lijkt het. Ik wou namelijk eten om iets voor zeven, dus het eerste restaurant waar ik binnen liep zei tegen mij dat ze niet eerder open waren dan 7 uur numero twee idem. Dus dan nog maar even naar de haven. Goed numero twee is het dus uiteindelijk geworden omdat de eerste mij een beetje onvriendelijk de zaak uitzette. Alsof ik geen Frans begrijp het spreken is misschien slecht maar het begrijpen is goed. Dus even heerlijk gegeten wel iets duurder dan gister maar de kwaliteit was er ook naar. 's Avonds nog even weer naar the dublinners geweest, niet de monkeyshoulder geprobeerd maar de midleton. Heb toch nog altijd liever de ierse whisky, dus de Midleton. Het was weer gezellig en heb al gemerkt dat wanneer je aan de bar zit je gelijk tot de vaste kliek behoort. Jammer genoeg moet ik weer veel te snel weg, zou hier graag nog eens langer blijven leer ik ook gelijk weer Frans spreken.
