Een weekendje stuiteren in Morzine

Vandaag was het dan zover. Na me er weken lang op te hebben verheugd was het dus eindelijk zover. PPdS oftewel PassPortes du Soleil.
De wekker om kwart voor 7 gezet om er maar een beetje op tijd te zijn. Dus rond kwart over 7 als een gek op fiets naar de office du Tourisme om het pakket op te halen en te kunnen starten. Gisteravond al vast gekeken waar alles lag zoals de skilift en het office du tourisme. Vanmorgen om kwart over 7 was er nog niks te doen bij het office waarschijnlijk zijn ze niet allemaal zo gek als mij. Maar goed je wilt wat dan moet je er ook wat voor over hebben. Na de liftpas enzo te hebben opgehaald even snel terug naar het hotel, ik was de gps vergeten en daarna snel verder naar de skilift.

De eerste omhoog ging voorspoedig daarna had ik het lumineuze idee om maar even een stukje te gaan klimmen met de fiets. Dat doe ik dus ook niet weer, gelijk de weg kwijt en goed smerig dus maar weer terug naar de liften om een andere naar boven te pakken. Nu was het al wel wat drukker geworden, maar ach hoe meer zielen hoe meer vreugd. Op naar Les Lindarets.
Een stoeltjeslift naar boven en met dubbele snelheid weer terug naar beneden. Het eerste stuk ging nog maar hoe verder ik naar beneden kwam hoe uitdagender het werd. Het zijn gelukkig niet allemaal rechttoe rechtaan brede paden maar ook singletracks en stukken met kombochten waar je u tegen zegt.

In Les Lindarets was nog niet veel te eten, euh ik bedoel natuurlijk te beleven. Dus maar gelijk weer een lift naar boven en op naar Chatel. De lange afdaling naar Chatel was iets uitdagender. Vanuit de lift eerst een rots/grint pad naar beneden waar je niet echt veel snelheid kon maken. Hier helaas ook nog de GPS verloren dus ik heb geen gegevens om te zien waar de route overal langs ging. Vervolgens een mooie modderige rotsachtige singletrack naar een ietwat breder pad. Deze singletrack had 1 groot nadeel als je op bepaalde stukken naar links viel dan ging je regel recht de afgrond in dus oppassen geblazen. Nou nadeel is hier misschien niet het goede woord maar je begrijpt het wel. Ok dus via het brede pad weer verder naar beneden tot uiteindelijk Chatel.

In Chatel nog even snel wat gegeten, kunnen de remmen ook gelijk iets afkoelen, om vervolgens weer de lucht in te gaan op weg naar Zwitserland. Uit de lift gelijk een leuk klein meertje gezien eentje met twee eilanden er in en een brug waar je niet over heen mag lopen. Vervolgens een paar ietwat verbrede singletracks met modder. Uiteindelijk kwam dit weer uit op een asfaltweg waar geklommen moest worden. Een korte maar redelijk zware klim vooral wanneer je er al 3 uur op hebt zitten. Maar gelukkig ging het daarna weer bergafwaarts zodat er weer eens wat snelheid gemaakt kon worden.

Daarna in Morgins weer een skilift naar boven tja je wilt snel omhoog of je wilt het niet. Trouwens nog wel even in sneltreinvaart het plaatsje Morgins bezichtigt, tja je moet er toch doorheen om bij de lift te komen. Dit was de meest vreemde skiliften, het leek alsof de medewerkers niet wisten dat er mountainbikers aankwamen en de poortjes deden het ook niet. Nadat ik boven was natuurlijk eerst even genoten van het uitzicht om daarna snel weer naar beneden te gaan naar Champoussin. De bevoorrading maar even overgeslagen dat stelde niet zo heel erg veel voor alleen maar een paar flesjes water. Opnieuw een lift naar boven om nu een hele lange afdaling te nemen naar Champery.
Deze afdeling was wel even een aanslag op de remmen, deze begonnen aardig te mekkeren en te gillen. Eerst even lekker eten met een leuk muziekje erbij (Raclette en een of andere rockband).

Om vervolgens een lomp grote lift te nemen naar boven (het was een telepherique). Een hele korte en hele snelle afdaling, waarin ik volgens mij iets te dicht langs iemand ben gegaan (sorry daarvoor), bracht me bij de volgende lift. Eentje naar een nog grotere hoogte en als je denkt dat het het mooiste van de route wel gezien hebt komt hier nog een toetje. Een heel uitdagend stuk naar beneden en soms naar boven waar iemand nog dacht dat hij door een plas modder kon fietsen maar halverwege vast kwam te zitten en plons (ikke niet). Goed een paar stukken gelopen maar het is niet anders. Later nog even snel en vakkundig een rotsblok ontweken die toch iets te dichtbij kwam. Ik ging net iets te snel naar beneden zoals gewoonlijk en opeens ging ik bijna recht op een rots blok af zodanig dat ik hem niet goed kon ontwijken. Dus lang leve de platform pedalen voet van het pedaal halen op het rotsblok zetten om even wat extra af te remmen en de fiets er zo goed mogelijk omheen sturen. Dat was een gevalletje kantje boord. Gelukkig heelhuids weer in Les Lindarets gekomen en nog wat eten dit keer een soort aardappel schotel wel heel erg lekker, maar wat is dat nou niet op zo'n gave tocht.

Nu het laatste en wat later bleek het zwaarste en meest modderige stuk. Ondertussen waren niet alleen de remmen aan het klagen maar ook de handen. Uiteindelijk weer boven gekomen eerst een mooie rustige afdeling die als snel overging in het type halve downhill met gruwelijk veel modder. Eerst over een paar wortels heen om even de grond van wat dichterbij te bekijken. Ik moet eerlijk zeggen het moet er heel er komisch hebben uitgezien voor wat ik zag was het dat ook. Later bij de aanblik van een combi van wortels, stenen en veel modder toch maar besloten om te gaan lopen. Later nog een paar keer gelopen wanneer ik het echt niet vertrouwde en voor de rest veel in de remmen hangen net zolang tot ze weer begonnen te klagen.

Al met al was het een hele gave en uitdagende route, sommige stukken waren wel saai maar dat werd wel weer ergens gecompenseerd. Jammer genoeg heb ik niet de hele route kunnen fietsen maar goed toch genoeg gezien voor een indruk van ik wil weer ik wil weer.